Napisane przez: muzaklub | listopad 12, 2008

Dramatis personae

- David Martín. Główny bohater. Syn weterana wojny filipińskiej z 1898 roku Jose Antonio Martina Claresa. Po śmierci ojca zostaje przygarnięty przez redakcję dziennika “La Voz de la Industria”. Redakcja jest jego domem i pracą. Z inicjatywy czołowego felietonisty gazety, Pedro Vidala, otrzymuje propozycję pisania poszczególnych odcinków powieści ”Tajemnice Barcelony”. Odszedłszy z redakcji poświęca się wyłącznie pisaniu, pod pseudonimem Ignatius B.Samson, powieści zeszytowej “Miasto przeklętych”.

- José Antonio Martín Clarés. Ojciec Dawida. Urodzony w roku 1875. Weteran przegranej przez Hiszpanię wojny o Filipiny w roku 1898. Po powrocie do Barcelony, opuszczony przez żonę, bez pracy, ima się dorywczych zajęć, by wreszcie znaleźć zatrudnienie jako nocny strażnik redakcji dziennika “La Voz de la Industria”. Przypuszczalnie członek jednej z bojówek anarchistycznych. Ginie zastrzelony na ulicy w roku 1907.

- Pedro Vidal. Syn głównego udziałowca “La Voz de la Industria”. Czołowy autor dziennika i autor powieści sensacyjnych. Światowiec, bon vivant. Opiekuje się Dawidem, jest jego mentorem. Po wielu latach dopiero wychodzi na jaw przyczyna jego szczególnegp stosunku do Dawida. Poza pisaniem popularnych powieści, próbuje od wielu lat ukończyć dzieło swego życia.

- Cristina Sagnier. Córka szofera Vidala, Manuela. Jest przeświadczona, że jej ojciec, a  tym samym i ona (zostaje póżniej zatrudniona jako osobista sekretarka Vidala), zawdzięczają swemu pracodawcy wszystko. W jej życiu emocjonalnym istnieją dwaj mężczyźni – Pedro Vidal i David Martín. Ostatecznie wyjdzie za mąż za tego pierwszego. Ta decyzja spowoduje lawinę wydarzeń, w których osoba Cristiny jest jedną z najważniejszcyh postaci.

- Andreas Corelli. Enigmatyczny właściciel wydawnictwa Éditions de la Lumière z siedzibą w Paryżu. Wielbiciel prozy Dawida Martina, kontaktuje się już po publikacjach pierwszych odcinków “Tajemnic Barcelony” zapraszając go zarazem do odwiedzenia lokalu “El Ensueño” w barcelońskiej dzielnicy uciech, Raval. W lokalu tym Dawid przeżywa pierwsze uniesienia erotyczne i doznania metafizyczne. Tajemniczy wydawca przez szereg lat będzie kibicował twórczości Dawida, by w najtrudniejszym dla barcelońskiego pisarza momencie życiowym (ślub Cristiny z Vidalem, informacja o toczącej młodego pisarza śmiertelnej chorobie, złe przyjęcie przez barcelońskie środowiska opiniotwórcze pierwszej osobistej powieści Martina) złożyć mu tajemnicze zlecenie.

- Stary Sempere. Właściciel księgarni i antykwariatu przy ulicy Santa Ana. Dzięki niemu młody Dawid ma nieograniczony dostęp do zasobów księgarni “Sempere i Synowie”.  Od niego Martin dostaje w prezencie “Wielkie nadzieje” Karola Dickensa. To stary Sempere zaprowadza Dawida do Cmentarza Zapomnianych Książek, gdzie ten zostawia swą powieść “Kroki nieba”, by w zamian wziąć tajemniczą księgę nosząca tytuł “Lux Aeterna”.

- Basilio Moragas. Pierwszy redaktor Dawida Martina, wprowadzający go w estetyczne i gatunkowe kanony powieści brukowej (nawiązującej jego zdaniem do tradycji paryskiego teatru  Le Grand Guignol), choć osobiście nie podzielał gustów czytelników gazety, w której był alfą i omegą dziennikarskiego rzemiosła.

- Isabella Gispert. Córka kupców kolonialnych z dzielnicy La Ribera. Ku przerażeniu swych rodziców chce zostać pisarką. Nastoletnia, zdecydowana, zdolna, pyskata i gotowa na wszystko ucieka od  rodziców, by stawić się w domu Dawida Martina i zaproponować mu prowadzenie domu w zamian za nauki pisarskie. Obok Starego Sempere, antykwariusza Barceló i don Basilio Moragasa, wydaje sie być jedną z niewielu życzliwych Dawidowi Martinowi dusz. Rola tej postaci w “Grze anioła” znacznie przekracza granice powieści.

- Barrido i Escobillas. Wydawcy taniej, brukowej literatury. Bezwględni wyzyskiwacze. Nie dość, że zbijają fortunę m.in. na zeszytowej powieści “Miasto przeklętych” Dawida Martina, to jeszcze z całkowitym wyrachowaniem niszczą jego talent i ambicje pisarskie. Niech ich los będzie przestrogą dla wydawców podobnej konduity.

- Victor Grandes. Inspektor policji. Nieustępliwy, inteligentny, dociekliwy. Ma ewidentną słabość do Dawida Martina, choć od początku podejrzewa go o przenoszenie swych literackich fikcji w realny świat półświatka Barcelony lub na odwrót: o budowanie literackich fikcji na podstawie bardzo własnych i rzeczywistych doświadczeń, kryminalnych zgoła.

- Marcos i Castelo. Podwładni inspektora Grandesa. Gdy Grandesowi nie starcza wobec podejrzanych argumentów intelektualnych oddaje ich dosłownie w ręce Marcosa i Castelo. Nie wszyscy, ku ubolewaniu komendy miejskiej, są w stanie przeżyć to doświadecznie. Jeden z największych koszmarów prześladujących Dawida Martina.

- Diego Marlasca. Adwokat i pisarz, który wynajmował przed Dawidem Martinem dom z wieżyczką w dzielnicy Ribera. Jego dziwne i nie całkiem wyjaśnione losy na tyle, w pewnym momencie, zajmą Dawida, iż podejmie się próby wywiedzenia się, co powodowało Marlaską, że ten porzucił błyskotliwą karierę adwokacką, żonę, by oddać się tajemniczym rytuałom spirytystycznym i ezoterycznym praktykom.

- Irene Sabino. Ciesząca się pewną sławą w pierwszej dekadzie XX wieku diwa teatrzyków barcelońskich. Przypuszczalnie była kochanką Diego Marlaski, na pewno zaś wprowadzała go w barcelońskie środowisko spirytystów. Równie dobrze była jedynie nieświadomym narzędziem w rękach hochsztaplerów.

- Alicia Marlasca. Wdowa po Diego i samotna lokatorka willi pozostawionej jej przez męża. Dawidowi Martinowi udaje sie do niej dotrzeć, aczkolwiek spotkanie z nią przynisoło więcej pytań niż rozstrzygających odpowiedzi.

- Ricardo Salvador. Były policjant. W swoim czasie prowadził śledztwo w sprawie śmierci Marlaski, ale został od tego śledztwa odsunięty i wydalony z policji. Żyje w nędzy i w przeświadczeniu, że Marlaska padł ofiarą swej wiary w ezoterykę. Stara się dopomóc Dawidowi w ustaleniu ostatecznej prawdy.

- Sebastián Valera. Adwokat, syn Soponcjusza Valery, wspólnika i przyjaciela Diego Marlasca. Opiekuje się wdową i choć stara sie raczej zniechęcić Dawida do zbytniego grzebania w przeszłości, to zarazem przychodzi mu z pomocą, kiedy ten wpada w prawne tarapaty.

- Damián Roures. Prowadzi sklep z artykułami szeroko pojętej branży prestidigitatorskiej. Kiedyś zajmował się seansami spirytystycznymi, na które uczęszczał Diego Marlasca i Irene Sabino. Być może był w zmowie z aktorką i jej agentem Jaco Corberą.

- Jaco Corbera. Agent Irene Sabino. Wszystkie poszlaki wskazują, iż to on zamordował Marlaskę i zbiegł z wszystkimi pieniędzmi adwokata.

Napisane przez: muzaklub | listopad 12, 2008

Biografia – Carlos Ruiz Zafon

Mutari

Mutari from commons.wikimedia.org

Barcelona 1964, w dzielnicy Sarrià. W dzielnicy tej uczęszczał do szkoły jezuitów Col.legi San Ignasi ( w “Cieniu wiatru” występuje jako szkoła San Gabriel). W szkole nie tylko zaczyna pisać pierwsze opowiadania, ale i wydaje je w założonym wespół z przyjaciółmi wydawnictwie. Przedsięwzięcie to zostaje jednak dość szybko ukrócone przez władze szkolne. W owych latach napisał swą pierwszą i nigdy nie opublikowaną powieść wzorowaną na angielskich powieściach “gotyckich” i dziewiętnastowiecznych powieściach “akcji” drukowanych w odcinkach. Szkolne lata uzna w późniejszych wywiadach za swoje początki pisarskie. Po maturze podejmuje studia dziennikarskie. Po ich ukończeniu zajmuje się reklamą. Zostaje dyrektorem kreatywnym w znanej agencji Lorente. W roku 1993 publikuje swoją pierwszą powieść “El principe de la niebla” (Książe mgły), która zdobywa Nagrodę Edebé dla najlepszej powieści młodzieżowej roku. Po tym sukcesie postanawia opuścić Barcelonę, by przenieść się do Los Angeles i poświęcić się pracy jako scenarzysta filmowy. W Los Angeles tworzy swe kolejne powieści: “El Palacio de la Medianoche” (“Pałac Północy” 1994) “Las luces de septiembre” (Światła września” 1996) i wreszcie “Marina” (1999), w której po raz pierwszy umiejscawia akcję swej powieści w Barcelonie. W roku 2001 jego powieść “Cień wiatru” zostaje finalistką (czyli otrzymuje II nagrodę) w konkursie wydawnictwa Planeta “Premio Fernando Lara de Novela”.

Nagrody: W Hiszpanii:

  • Premio Fundación José Manuel Lara za najlepiej sprzedającą się książkę
  • Premio de los Lectores de La Vanguardia
  • Premio Protagonistas

W USA

  • Borders Original Voices Award
  • Gumshoe Award
  • New York Public Library Book to Remember
  • BookSense Book of the Year (Honorable Mention)
  • Barry Award, Joseph-Beth and Davis-Kidd Booksellers Fiction Award

Francja

  • Livre de Poche 2006
  • Nagroda za najlepszą książkę autora zagranicznego
  • Prix du Scribe
  • Prix michelet
  • Prix de Saint Emilion

Holandia

  • Nagroda czytelników
  • Norwegia
  • Bjornson Order za zasługi na polu literatury

Polska

  • Książka roku 2005
  • wg. Książki. Magazyn Literacki
  • Kanada
  • Nagroda księgarzy Kanady/Quebec

Belgia

  • Nagroda Humus w plebiscycie czytelników belgijskich 2006

Wielka Brytania

  • Ottakar’s prize
  • Nielsen Golden Book Award

« Nowsze Posty

Kategorie